Jodhpur – Dźodhpur

Jodhpur (Dźodhpur) to miasto położone na granicy pustyni Thar, w Rajasthanie. Swoją nazwę zawdzięcza błękitnym ścianom domów znajdujących się w najstarszej dzielnicy, czyli tzw Walled City (Miasto w Murach). Ten niebieski kolor mia prawdopodobnie na celu odstraszanie owadow i do dzis stosowany jest w indyjskim budownictwie. Inne określenie Jodhpuru to “Sloneczne Miasto” (Sun City) z powodu słonecznej pogody, która panuje to prawie przez cały rok.

 

Miasto ma dobre „strategiczne” polozenie jakby na „skrzyowaniu” pomiedzy Jaipurem, Jaisalmerem i Udaipurem.

 

Nad miastem góruje i właściwie jest jego symbolem potężny Mehrangarh Fort. Ponoc nigdy nie został on zdobyty przez nieprzyjaciela, w co można uwierzyć widząc go szczególnie „z dołu”.

 

Orientacja w Jodhpurze jest łatwa. Stare Miasto (Miasto w Murach) otacza fort, przy czym najciekawsza część miasta jest na wschód od Fortu. Na Starym Mieście najlepszym punktem orientacyjnym jest Clock Tower. Każdy riksiarz, taksówkarz zna ją. Tam też najlepiej się zakwaterować, ponieważ Stare Miasto tworzy pewien klimat.

 

Bardzo blisko znajdują się też stacja kolejowa i dworzec autobusowy.

 

Do twierdzy trafić łatwo, ale trzeba nieco wejść po schodach, ale nie jest to jakiś straszny wysiłek.

 

Jodhpur nie jest bardzo stary.  Założony został w 1459 r przez Rao Jodha, wodza radżpudzckiego klanu Rathore. Maharadżowie Jodhpuru współpracowali z Wielkimi Mogołami, mimo to cesarz Aurangzeb na krótko zajął ich państwo, ale po jego śmierci prawowici władcy odzyskali tron. Równie szybko władcy Jodhpuru ułozyli sie z Anglikami, z którymi podpisali traktat już w 1818 r. W czasach brytyjskich państwo Jodhpuru było największym państwem w Rajputanie (mniej więcej dzisiejszym Rajasthanie). W 1947 r maharadża Hanwant Singh podpisał, choć niechętnie, akt akcesji do Unii Indyjskiej.

Z niebojowych społeczności w Jodhpurze wyróżniali się Marwari – znakomici kupcy i jiniści (wyznawcy jinizmu – religii zabraniającej krzywdzenia wszelkich istot) również znakomici kupcy i bankierzy.

Dziś Jodhpur jest milionowym miastem, czyli jak na warunki indyjskie dużym, ale niezbyt wielkim. W Jodhpurze mieści się wiele fabryk mebli, są to głównie nieco zwesternizowane meble tradycyjne. Rolnictwo daje pszenicę, ale również pasze dla zwierząt, dziś często eksportowane poza Indie, guar, przyprawy (w tym słynne chilli Mathania) i inne.

 

Z Jodhpuru wywodzą sie słynne bryczesy do jazdy konnej zwane jodhpury.

 

W Jodhpurze mieści się też wiele bardzo renomowanych wyższych uczelni.

 

Jodhpur to kilka wspaniałych zabytków. Należą do nich przede wszystkim:

  • pałac Umaid Bhawan
  • twierdza Mehrangarh.Aktualnie apartamenty królewskie stanowią muzeum
  • Cenotaf (budynek dla upaminienia zmarego, poniewaz Hindusi kremowali zwoki, wi nie jest to grob) maharadzy Dźaswant Singha II

 

Twierdza Mehrangarh to jedna z największych fortec w Indiach, na skale górująca nad miastem i całą okolicą. Wzniesiona w 1459 r., była rozbudowana w kolejnych wiekach, szczególnie intensywnie od połowy XVII do połowy XIX wieku. Wysokie mury i obwarowania zdecydowanie zniechecaly napastników.

Do twierdzy,  jak na ogół w Indiach, prowadzi bardzo sprytna i charakterystyczna brama. Aby uniemożliwić sforsowanie bramy przez słonie brama przypomina nieco europejskie średniowieczne barbakany, tyle że kolejne bramy nie są położone w prstej linii, a pod kątem ok 90°.  Trudno jednak taranować bramę słoniem, kiedy ten nie może nabrać prędkości po do bramy musi biec pod góre i jeszcze zrobić zakręt.

 

Mury obronne wzmocnione są wieloma bastionami, wykute częściowo w skale wzgórza o grubości do 24 metrów i wysokości do 40 metrów. Na koronie umieszczono  zabytkowe działa.

Władcy Jodhpuru słyneli z bitnośći i honoru. Ponoć, kiedy jeden z nich wrócił bez zwycięstwa do Mehrangarh, żona, jak przystało na władczynię ‘krainy śmierci’ po prostu go nie wpuściła do fortu.

Fort założony został w 1459 przez Rao Dźodha Singha, wodza klanu Rathore. Po wybudowaniu fortu przeniósł swą stolicę swego królestwa do miasta założonego poniżej nowo wybudowanej twierdzy. Twierdza była rozbudowana przez jego następców.Obecnie apartamenty królewskie stanowią ciekawe muzeum.

 

Na tylnim dziedzińcach można zobaczyć kotły do gotowania strawy dla załogi. Są mniej więcej wielkości małego samochodu. W twierdzy musialo wiec mieszkac calkiem sporo ludzi.

 

Umaid Bhavan Palace:

Pałac został zbudowany w ramach robot publicznych, kiedy w czasie głodu trzeba było dać zatrudnienie jak największej ilości ludzi. Ponoc dzienna zmaiana budowała, a nocna demontowała, ale ciut mniej. Efekt kombinacji tych „resztek” jest dziś imponujący.

 

Dziś w pałacu miesci museum pokazujace nieco swiat maharadzow, luksusowy hotel i rezydencje maharadzy i dla wszystkich starcza miejsca.

 

Warty odwiedzenia jest także Sardar bazar, pelen kolorowych straganów i najróżniejszych towarów. Można tu kupić tkaniny, tradycyjne, haftowane skorzane buty (powinny byc z wielbladziej skory, ale bywa roznie, niemniej te oryginalne sa bardzo wygodne , przyprawy, słodycze, biżuterię oraz słynne szafranowe lassi.

 

Jodhpur znany jest rowniez z bardzo ciekawych safari jeepami pomiejscowych wioskach.