Pomiędzy Udaipurem a Jodhpurem

Warto tę trasę przebyć samochodem (nie jest to najtańsza forma podróżowania, ale warto), a po drodze zobaczyć:

1. Swiątynie
a. Eklingji ok 25 km od Udaipuru
b. Nagda ok 3-4 km od Ekklingi
c. Ranakpur (swiątynia jinijska) 93 km od Udaipuru
2. Twierdzę Kumbalgarh – 154 km od Udaipuru

Czasy przejazdu z Udaipuru – Lal Ghat:
1. Nagda – 30 min
2. Ekklingji – 10 min (z Nagda)
3. Ranakpur – 2 godz.

Pewnym kłopotem jest, że to wszystko jest otwarte w pewnym czasie. Kumbalgarch i Nagda tak jak zabytki, najczęściej ok 9-17, dość podobnie Ranakpur, Ekligji jest otwarte rano i po południu. Najlepiej zapytać „dostawcy” samochodu.

O samochód, niezależnie, czy w Udaipurze, czy w Jodhpurze jest bardzo łatwo. Samochód można wynająć w którejś z agencji turystycznych na Starym Mieście lub zapytać w hotelu. Niewykluczone, że obsługa hotelu sama z siebie zapyta, bądź zgłosi się kierowca. Można zapytać w hotelu, a zaraz zorganizują auto. Na drogę warto zabrać ze sobą picie, ponieważ skelpiki przydrożne są, ale nie muszą być specjalnie dobrze zaopatrzone.

Jeżeli bagaż będzie jechał na dachu samochodu, to prosze upomnieć się, aby został przykryty jakąś płachtą, ponieważ w przeciwnym wypadku paskudnie sie zakurzy.

Wszystkie miejsca są relatynie „małe”, to znaczy kierowca podwozi państwa pod konkretny obiekt, więc nie ma kłopotu z ich szukaniem.

Ciekawa jest też sama jazda poprzez prowincjonalny Rajasthan, nie przeludniony tak bardzo, jak w okolicach Jaipuru, pozwalają-ca zobaczyć i zatrzymywac się we wioskach, a gdzieniegdzie za-chowały się nawet bardzo tradycyjne urządzenia techniczne, jak to pokazane obok koło do irygacji.

Drogi są całkiem znośne i dobry kierowca jest w stanie jechac dość szybko i bez nadmiernej ilości skakania.

Ewentualnie można jako osobną wycieczkę potraktować Eklingi i Nagda, a na trasie do Jodhpuru zatrzymać się tlko w Ranakpurze i Kumbalgarchu.

Wg. Google Earth taka trasa wniesie 330 km i zajmie 5 hours 35 mins (tak dobrze to nie jest, a norm szyb-koś¬ci Google nie przykłada do indyjskich realiów ). Radzimy nastawić sie na 12 godzin. Czyli trzeba założ¬yć, że do Jodhpuru przyjedziemy na wieczór i tak należy informować o godzinie przyjazdu, jeżeli będziemy bukować hotel w Jodhpurze. Proszę też dokładnie pokazać kierowcy, gdzie ma jechać. Kierowcy wożący tu-rystów powinni znać tą trasę, ale część z niej wiedzie dość podrzędnymi drogami i amator może się zgubić.

Autobusem w ciągu jednego dnia przejechac tej trasy się nie da, tak aby zobaczyć te miejsca. Trzeba by no¬co-wać po drodze. Natomiast bezpośredni przejazd z Udajpuru do Jodhpuru, czy to autobusem, czy po¬cią¬giem zabierze lwią część wrażeń i przyjemności.

Trasa wygląda mniej więcej tak: Turn on NH8 24.9 km Eklingi – Nagda (ok 3-4 km na zachód od Eklingi) – wrócić do Eklingi i na NH 8 , jechać 8 km na północ – skręcić na zachód w kierunku SH 32 – jedź kawałek SH 32 – skręć na zachód w kierunku Ranakpuru – jedź SH 62 – - jedź na wschód w kierunku NH 8 (niedaleko NH 8 jest Kumbalgarh) z Kumbalgarh do Jodhpuru.

To samo dotyczy jazdy w przeciwnym kierunku z Jodhpuru do Udaipuru, tyle, że wszystko bedzie odwrotnie (uwaga: odległości w kilometrach podane są w nieniejszym artykule od Udaipuru).

Eklingji Temple

Poświecona bogowi shiwie : 22 km N from Udaipur, On National Highway No.8
Built by: Bappa Rawal
Built in: 734 A.D

Eklingji jest właściwie kompleksem świątyń, przynajmniej tak się to opisuje w przewodnikach. Z tą „kompleksowatością” to jest jedak trochę inaczej, niż to sobie wyobrażamy. Całość otoczona jest wysokim murem, ale większość świątyń, to małe kapliczki. Większych jest tylko kilka i to też nie są wielkie według miary naszych kościołów. Niemniej architektura jest ciekawa. Ponadto są to świątynie „żywe” gdzie odbywają się misteria i to nadaje im atmosferę.

Kompleks leży przy samej szosie, paking jest może ze 100 m od świątyń, ale w takim miejscu, że w pierwszej chwili przychodzi nam na myśl, że kierowcy kombinują.
Po przeciwnej stronie ulicy niż światynia są dhaby z pieczonymi warzywami, bardzo smacznymi.

To najważniejsza, a zarazem jedna z najważniejszych świątyń w Rajasthanie, wybudowana w 734 A.D. przez  Bappa Rawal. Od tego czasu, Eklingji (to jedno z imon Shivy) stał się głównym bóstwem władców Mewaru. In the later years, it was repaired and modified by various Kings, to clean the remnants of obliteration made by the attacks of Mohammedans.

The temple boasts of a striking four-faced idol of Eklingji (Lord Shiva) that is made out of black marble.

Nagda

23 km na północny zachód od Udaipuru
Founded by: Nagaditya
Founded in: 6th century
Highlights: Sas- Bahu Temple

Nagda jest małym miasteczkiem, założonym w VI w przez Nagaditya, 4-ego króla Mewaru. Kiedyś nazywała się Nagahrida I była stolicą Mewaru. Before long, the place came under the province of Sisodias. Nagda comprises many small and big temples, but the main attraction is gained by its ‘Sas-Bahu’ temple.

Nagda is actually famous for this unusual temple that dates back to the 10th century. The term ‘Sas-Bahu’ suggests ‘Mother-in-law and Daughter-in-law’ respectively. The temple is dedicated to Lord Vishnu and it is made in two structures, one by a mother-in-law and another, by a daughter-in-law. The main entrance to the temples is made through a door that has carved lintels and a multi-lobed arch in its middle. Both the structures are laid out on a same plan having an altar, a mandapa (columned prayer hall) with projections and a porch.

The temple of Sas is comparatively larger than that of the Bahu. The ‘Bahu’ temple has an octagonal ceiling, which is adorned with beautifully carved eight intricate female figures. The ‘Sas’ temple has a torana (archway) in its front and it is believed that the image of the Lord Vishnu was swung from the torana along with hymns in the praise of lord on ceremonial occasions. Both the temples are constructed on a common platform facing towards the east direction. The temple is accredited for having wonderful carvings.

These delicate carvings are acknowledged to be imbibed from the incidents of ‘Ramayana’ (the Indian epic). The walls of the shrine are usually plain and not engrossed with much work, but the projection is simply mind blowing with its exquisite sculptures. The sculptures are made in two steps, one encircling the other. On the first step, images of Lord Brahma, Shiva and Vishnu are carved and on the other, there are images of Rama, Balarama and Parashurama.

Another temple that captures attention is Jain temple. Dedicated to the Jain Saint Shanti Nath, the temple is said to have been built during the rule of Rana Kumbha. The temple has a strange idol and that how the temple got its name (‘Adbhut’ means strange). This strange idol of 9 feet in height is an attraction for people. These temples were destroyed by the foreign invaders to a large extent, still they boast of their exceptional artistic architecture. People usually visit these ancient temples of Nagda to get the blessings from the Lord.

Ranakpur

Ranakpur jest słynny z pięknej świątyni jinijskiej (Jain) poświęconej jednemu z 24 Adinatha (proroków, oświeconych).
Przed świątynią jest parking, sklepy (obowiązkowo), toaleta, itd.
Do świątyni nie wolno wnosić rzeczy skórzanych, niebezpiecznych, chyba papierosów, itd. Kontrola jest dość rzetelna, więc nie ma co liczyć na „prześlizgniecie” się. Ponadto płatne jest wniesienie aparatu. Jeżeli ktoś nie chce płacić za aparat, to może go wraz z innym przedmiotami zostawić w jednej z licznych srytek po lewej stronie (stojąc przy wejściu twarzą do świątyni).

We wnętrzu świątyni nie należy też robić zdjęć idolom. Jiniści nie są agresywni i nie wywołaja awantury, a tylko uprzejmie zwrócą uwagę, więc tym bardziej nioe wypada, nawet, jakby to było możliwe.
Świątynia jest otwrta chyba od 10 do 17, ale lepiej się upewnic przed wyjazdem u „dostarczyciela” samochodu

Ranakpur is widely known for its marble Jain temple (and for a much older Sun Temple which lies opposite the former.

Light colored marble has been used for the construction of this grand temple which occupies an area of approximately 60 x 62 meters. The temple, with its distinctive domes, shikhara, turrets and cupolas rises majestically from the slope of a hill. Over 1444 marble pillars, carved in exquisite detail, support the temple. The pillars are all differently carved and no two pillars are the same.
It is also said that it is impossible to count the pillars. Also all the statues face one or the other statue.
There is one beautiful carving made out of a single marble rock where there 108 heads of snakes and numerous tails. One cannot find the end of the tails. The image faces all four cardinal directions. In the axis of the main entrance, on the western side, is the largest image.
The temple is designed as chaumukha—with four faces. The construction of the temple and quadrupled image symbolize the Tirthankara’s conquest of the four cardinal directions and hence the cosmos.

 

Kumbhalgarh Fort

Oko Mewaru, indyjskka Linia Maginota
64 kms in north-west od Udaipu,u
zbudowany w XV w

Fort Kumbhalgarh jest drugim najwa zniejszym t fortem  w Rajasthanie po Chittorgarhu. This unconquerable fortress is secured under the kind protection of the Aravali ranges. Kumbhalgarh Fort was built by Maharana Rana Kumbha in the 15th century. The fort derived its name from the same factor.

Kumbhalgarh also separated Mewar and Marwar from each other and was used as a place of refuge for the rulers of Mewar at times of danger.
A notable instance was in the case of Prince Udai, the infant king of Mewar who was smuggled here in 1535, when Chittaur was under siege. Prince Udai who later succeeded to the throne was also the founder of the Udaipur City. The fort remained impregnable to direct assault, and fell only once, due to a shortage of drinking water, to the combined forces of Mughal Emperor Akbar, Raja Man Singh of Amber, Raja Udai Singh of Marwar, and the Sultan of Gujarat.

Zasatanawiające jest, jak to wszystko funkcjonowało. Wydaje się, że założenia były następujące:
Otaczano fortyfikacjami cały płaskowyż,m przez co nieprzyjaciel w żadnym miejscu nie miał swobodnego dostępu, ani górujących nad fortecą stanowisk artylerii. Fortfikacje i warty bez trudu broniły przed bandami rabusiów i mniejszymi podjazdami nieprzyjaciela. Wewnątrz fortfikacji znajdowały się pastwiska, pola uprawne, fort taki był więc samodzielną jednostką gospodarczą i nie musiał obawiać się oblężenia i głodu. Trudności w aprowizacją i woda miał natomiast nieprzyjaciel. Nie było możliwości onsadzenia tak długiej linii murów, ale dzięki widokowi z góry widac było ruchy nieprzyjaciela i można było przerzucić obrońców na zagrożony odcinek.

otoczony przez 13 elevated mountain peaks, the fort is constructed on the top most ridges around 1,914 m.n.p.m.Fortyfikacje mają długość  36 km . 7 bram i inne konstrukcje militarne.

From the palace top, it is possible to look tens of kilometers into the Aravalli Range. The sand dunes of the Thar desert can be seen from the fort walls

 

Hyderabad

 

Hyderabad to piękne i ciekawe miasto, bardzo dobre do mieszkania, ma zdecydowanie łagodniejszy klimat niż Delhi. Jest też stosunkowo centralnie położone, ma dobre połączenia kolejowe i lotnicze, więc warto je odwiedzić.

W Hydarabadzie spędza  się czasem tylko jeden dzień bez noclegu.  a ogół przyjeżdżae się  z samego rana na stację Secundrabad Juntiona.   Wyjazd z dworca Hyderabad Decan

 

 

Hyderabad leżyw środkowej części wyżyny Dekan, nad rzeką Musi (dopływ Kryszny). Około 6,7 mln mieszkańców (2006). Podstawowe języki – telugu dla hindusów, urdu dla ludności muzułmańskiej.

 

To piękne miasto, sporo zieleni, ale łączy on w sobie Indie bardzo tradycyjne hinduskie, fundamentalistyczne muzułmańskie i XXII w. O ile Bangalore słynie z IT, to Hyderabad też, ale bardziej z badań medycznych i farmacji. To jest poziom naukowy, o którym w Polsce nawet nie mamy co marzyć. Niestety tego Hyderabadu XXI w zobaczycie niewiele, a to głównie dlatego, że tam nie ma wstępu. Zresztą ważne tu są nie tle ciekawe architektonicznie budynki ze stali i szkła, ale labolatoria. Wam by napewno wiele powiedział ich widok, ale tam to już na pewno nie da się dostać.

 

wg. Business Today  Hyderabad  uznano ranked as fourth best city to live in India. Hyderabad w świecie filmowym znany jest jako Tollywood, ponieważ tu znajduje się największa wytwórnia filmów w tellugu.

 

Z Hyderabadem wiąże się wiele mniej lub bardziej prawdziwych opowieści. W czasach brytyjskich Nizamowie Hyderabadu słyneli ze swojego bogactwa, całe konwoje Rols Royców, diamentowe przyciski do papieru, worku palonych zbutwiałych brytyjkich funtów, itd.. Byli oni jednymi z 4 najwyżej cenionych władców indyjskich. Przysługiwał im salut z 21 dział. Szczególnie w pamięci utkwił ostatni nizam. Był ponoc niebywale skąpy. Kiedys wezwał kilku szwajcarskich jubilerów, aby oszacowali jego bogactwo, ci przez tydzień tylko wstępnie oglądali przynoszoną im kolekcję, a następnie zarządali pół roku. Usłyszeli „Jego Wysokosć jest zbyt ubogi, aby przez półroku żywić siedmiu darmozjadów”. W 1947 r Nizam ogłosił niepodległość. Formalnie miał do tego prawo, nie przewidywano pytania o zdanie jego poddanych. Niestety Nehru miał inne zdanie. Poparł je wysłaną do Hyderabadu dywizją pancerną. Nizam był bogaty, ale nie miał ani jednej armaty. Wylądował w więzieniuw celi dla niedotykalnych, a Hyderabad stał się częścią Unii Indyjskiej.

 

 

Najlepiej z dworca wziąć takasówkę na cały dzień. Niestety nie jestem pewien, czy Prepaid Taxi Service można wziąć na cały dzień, ale będą albo przedstawicielstwa firm taksówkowych, albo sami taksiarze będe się oferować.

Jest podmiejska kolejka, ale kiedyś miałem poważny problem i się kompletnie zniechęciłem do niej.

 

 

Przede wszystkim musicie zobaczyć Charminar i Golcondę. Reszta jak się da, ale powinno się dać.

 

Najpierw jedźcie nad jezioro Hussain Sagar. Jest to sztuczny zbudowany w XVII w. Otoczony jest parkami i promenadą. Zbudowano na nim ogromną Statuę Buddy. Statek wiozący ją wywrócił się, ale wydobyto ją i ostatecznie zainstalowano 8 lat później (1994).Nad Hussain Sagar warto przyjechać w nocy, kiedy Buddha podświetlony jest reflektorami. Jest to sporo jadłodajni, więc możecie też to wrócić wieczorem i poczekać do pociągu, gdyż stacja nie jest daleko.
 

 

Następnie Charminar (Cztery Wieże). Charminar został zbudowany w 1591 roku przez Qutb Shahi po opanowaniu epidemii dżumy. Jest wizytówką miasta. Wieże mają 56,7 m wysokości. Jest to najlepszy punkt widokowy na starówkę w Hyderabadzie. Stąd roztacza się widok na zatłoczony Lad Bazar, na którym można kupić wszystko od sari po prawdziwe perły. 

Jest to idealne miejsce dla poszukiwaczy atrakcji cenowych. Jeśli tylko potraficie się targować można tu kupić wyjątkowe pamiątki za pół ceny.

A pearl store at Laad Bazaar selling bangles and jewellery  Rejon Charminaru szczególnie słynie z pereł (co ciekawe – Hyderabad nie leży nad morzem, a od dawna słynął z pereł. Może dlatego, że miejscowa arystokracja miała dośc srodków aby je kupowac i stad stał się ważnym centrum handlowym tych kamieni). Można kupić sznu za całkiem niezłe pieniadze. Za 1000 INR, to już są całkiem łądne perły. Oczywiście są to perły hodowlane (tzw. fresh water), gdyż te dzikie kosztują 10 razy tyle. Niemniej sa bardzo ładne. Jest ich też dużo sklepów jubilerskich. Dają nawet certyfikaty.

 

W sąsiedztwie Charminar znajduje się Mecca Masjid, który jest jednym z największych meczetów w Indiach. Podobno central arch of the mosque was built using bricks specially brought from Mecca. Thus the name, Mecca Masjid.The Mecca Masjid is the largest mosque in the Twin Cities of Hyderabad and Secunderabad, the second largest in India and the seventh largest in the world.

The awe inspiring masjid, located in the Southwest of Charminar, can accommodate up to 10,000 worshippers. The construction of Mecca Masjid, started in 1614 A.D by Sultan Muhammad Qutb Shah, continued for over 77 years to be completed by Mughal emperor Aurangzeb in 1694 AD. It is believed that the central arch of the mosque was built using bricks specially brought from Mecca. Thus the name, Mecca Masjid.

The lofty colonnades and the arches at the entrance are made from single slabs of granite brought from a stone quarry 11 km north of Charminar. Legend has it that these slabs were pulled with the aid of 1,400 bullocks. The construction involved the work of 8000 masons and labourers. To the south of the mosque are the marble tombs of all Nizams, except that of Mir Osman Ali Khan. Mecca Masjid has a hall, 67 m long, 54 m wide and 23 m high. Its roof is supported by 15 graceful arches that lend it grandeur and elegance. A strand of the Prophet’s hair is believed to be found in one of its many rooms. After all this, it is not a wonder that it is regarded as one of the most impressive mosques of the world.

 

 

Stąd jedźcie do Golcondy.(otwarta bez poniedziałków)Jest to twierdza, 11 km od Hyderabadu, która wznosi się 122 metry ponad równinę.Pierwszy fort wybudowano tutaj w XII wieku, według legendy młody pasterz natknął się tutaj na bożka, którego zabrał do króla. W miejscu zdarzenia został wybudowany fort nazwany Golla Konda (Wzgórze Pastuszka). W 1512 roku Golkonda została niepodległym państwem. Została przebudowana przez władców muzułmańskich, przy forcie powstało nowe miasto. Przez 63 lata wniesiono wiele budynków reprezentacyjnych, w tym pałace i meczety, oraz budynki służące użyteczności publicznej. Miasto posiadało system rur, za pomocą którego doprowadzano wodę do kamienic oraz fontann.

 

Twierdza posiadała potężne, silne mury o długości około 11-12 km strzeżone przez 87 bastionów. Granitowe mury miały długość około 5 km. Forteca posiadała ogromne znaczenie ze względu na bliskość kopalń diamentów. W okresie swojego rozkwitu przydającego na XVI-XVII w. miasto słynęło ze swojego bogactwa. Droga wiodąca do Hajdarabadu stała się ulicą handlową, gdzie sprzedawano diamenty oraz biżuterię wyrabianą przez okolicznych rzemieślników

 

Fortyfikacje nie zdołały obronić miasta przed cesarzem Aurangzebem (panująca d Delhi dynastoia Mogołów, ten co uwięził Shah Jahana, jeden z synów Mumtaz Mahal, której grobowcem jest taj Mahal). Po ośmiu miesiącach oblężenia Golkonda poddała się (zdradziła część załogi) i w 1687 roku Aurangazeb wzniósł Bramę Zwycięstwa (Fath Darwaza). Zachowały się mury zbrojowni. Tu znajduje się wielki kamień- jedynie mężczyźni, którzy mieli tyle siły aby unieść kamień byli pasowani na żołnierzy zawodowej armii. Można zobaczyć też portale Bala Hisar- trójskrzydłowy meczet o pięciołukowej fasadzie. Na sam szczyt do Królewskiej Sali Audiencyjnej trzeba się wspiąć pokonując niezliczoną ilość stopni, ale warto bo stąd rozciąga się widok na Hyderabad. Ciekawy może być też spektakl światło i dźwięk organizowany codziennie o 18.30 (w języku angielskim), ale Wam już nie będzie opłacało się wracać.

 

Legenda uczyniła je “diamentowym miastem”, ponieważ w pobliżu znajdowały się kopalnie kamieni szlachetnych. W języku angielskim funkcjonowało nawet określenie Skarby Golcondy, a w polskim słowniku tez można zleźć takie określenie, jako coś w rodzaju Eldorado.

 

Cyber Towers at Hitec City Z tamtąd proponuję pojechać do Cyber Hi-Tech City. Tam już są inne Indie. Niestety nie zobzcycie wiele. Budynki maja ciekawą archtekturę, ale na teren kompleksów nie wolno wchodzić. Natomiast warto naocznie zobaczyć, że takie Indie też istnieją. Gdziekolwiek będziecie wchodziły patrzcie czy wolno. 

 

 

 

Te powyższe miejsca, to jakby kwintesencja Hyderabadu, ale jest kilka innych ciekawych:

The Church of Holy Trinity is a marvellous piece of architecture that was built in 1846 during the British rule. It is said that the Queen Victoria aided this construction by contributing from her private purse. It was built on a piece of land donated by the Nizam’s government. Next to this church is a 150 year old cemetery, where many British soldiers were laid to rest. In 1983, during their stay in Hyderabad, Queen Elizabeth and Prince Philip visited the Holy Trinity.

 

5 km od Charminar Falaknuma Palace:. Located on a hilltop, the Falaknuma Palace is among the magnificent palaces in the city of Hyderabad. Built in 1872 by the Florentine craftsman, using “tooled leather ceilings”, furniture from France and marble from Italy, this palace is a must visit for you if you are in a tour to Hyderabad. A beautiful view is offered by the palace to the city which is also replete with a well decorated garden just in front of the building. Dziś jest to luksusowy hotel.
Pałac nie jest otwarty dla publiczności, jedynie tyle co hotel.

 

Kothi Residency  Kothi Residency was built in the year 1808 by Major James Achilles Kirkpatrick. Designed by P Russell of royal engineers, the building took five years for construction. Originally, the residency had only a brick wall around it.

 

After the famous mutiny of 1857 and an attempted attack on it, the building was heavily fortified. The new wall was furnished with three bastions and four gates. The residency is very British yet seems very appropriate in its Indian setting. It is built along grand imperial lines. The deep column portico leads to the main ‘Durbar Hall’, which is decorated with elaborate chandeliers and gilt mirrors. With in the compound to the South-West is an enclosed graveyard. Several British officials are buried here.

There is also an interesting love story associated with the residency. Kirkpatrick who stayed in Hyderabad for nine years as a resident created a stir in European and Indian social circles by falling in love with a Muslim girl, Khairunnisa Begum. It is said that the girl was being forced into a marriage against her wishes and therefore she took refuge in the Resident’s house. Kirkpatrick fell in love with her and they were finally married. The resident built a palace for her within the residency and named it ‘Rang Mahal’or ‘palace of colour’.

Dwa muzea, niesty w piątek zamkniete. Nie są to niestety muzea klasy europejskiej, ale niemniej są interesujące.

.
Salarjung Museum z eksponatami pochodzącymi z kolekcji prywatnej nizama Salar Junga. Znajduje się tu dużo sprzętów codziennego użytku z minionej epoki. Being one of the biggest collections, this museum has more than 40,000 objects. The objects belonged to the Hyderabad primr minister in the year 1899, Mir Yousuf Ali Khan Salar Jung III. Some of the prized items in the museum are miniature paintings, inlaid ivory objects, bronze sculpture, Mughal jade collection, and medieval Islamic manuscripts, famous sculptures like the Veiled Rebecca and Marguerite and Mephistopheles, excellent assortmrnt of daggers which belonged to Queen Noor Jahan, Jahangir and Shah Jahan, sword of emperor Aurangzeb. The museum is located on the river banks of Musi in Hyderabad.

 

Purani Haveli is a palace located in Hyderabad, India. It was the official residence of the Nizam. It was also known as Haveli Khadeem, which means old mansion, was constructed for Sikander Jah, Asaf Jah III (1803–1829) by his father Ali Khan Bahadur, Asaf Jah II.The Haveli is “U” in shape, with two oblong wings running parallel to each other and the residential palace located perpendicularly in the middle. The main building resembles 18th-century European palaces. General information Type Royal Palace Location Hyderabad, In

 

A unique feature of this palace is the world’s longest wardrode, built in two levels with a hand-cranked wooden lift(elevator) in place. This occupies the entire length of one wing of the palace. Muzeum również zawiera nieco obiektów używanych przez nizama i obrazujących zbytek jego dworu.

 

 

 

wielka rafineria ropy naftowej powstanie koło Ratnagiri

Wielka rafineria ropy naftowej powstamie w pobliżu Ratnagiri.

Saudyjska Aramco i Abu Dhabi National Oil Company (ADNOC) podpisały Memorandum of Understanding (MoU) na wspólną budowę rafinerii i kompleksu petrochemicznego w Ratnagiri(Maharashtra).
iIndyjskie państwowe rafinerie IOCL, HPCL & BPCL mają mieć 50% udziałów w projekcie, a Aramco &ADNOC po 25% Wartość inwestycjiu ma wynieść ok 4 mld USD
Co do wielkości produkcji prasa podała 18 mln t. Produktów petrochemicznych rocznie
Jest to typowa sytuacja win-win. Przy zmiennych cenach ropy ARAMCO i ADNOC zapewniają sobie zbyt, a Indusi dostawy. Jest to bardzo ważne dla Indii, gdyż kraj ten ma bardzo ograniczone zasoby ropy, ale słynie z jej przetwórstwa.
Jest to może zaskakujące, że wyroby ropopochodne są jedną z głównych pozycji eksportowych Indii do do UE. Prawdopodobnie bierze się to z liberalnych przepisów dotyczacych ochrony środowiska, które z w Europie są bardzo restrykcyjne, a w indiach rozwój gospodarczy jest najważniejszy.

Indusi myśleli też o rynku petrochemicznym w Polsce, aly chodziło tylko o byt ich produktów u nas, ale zawsze jest to jakaś dywersyfikacja, może nawet materiał do przemyślenia dla Orlenu i Lotosu

Trochę o przyszłości. – sytuacja geopolityczna Indii w XXI w MEGAGRA

 

 

Wszyscy zgadzamy się z twierdzeniem, że wiek XXI będzie wiekiem Azji i Pacyfiku jeżeli więc światu będzie przewodzić Azja, to kto  więcbędzie tym pierwszym w Azji?

mówiło się o azjatyckich tygrysach, ale „dwa tygrysy nie mogą żyć na jednej górze.Społeczeństwa azjatyckie zbudowane są ni tyle na współpracy, jak europejskie, ale na hierarchii. Czyli „szef” może  być tylko jeden.i kto nim zostanie?

Dla tej rozgrywki o pierwszeństwo w Azji, która z pewnością będzie większa niż Wielka Gra możemy użyć młodzieżowego terminu MEGA.  Czyli MEGAGRA.

ilka rozgrywek już mieliśmy

  •  chińskiProjekt NowegoJedwabnego szlaku i OBOR
  • chińska propozycja budowy linii kolejowej z Lhasy do Kathmandujapońsko- indyjski projekt azjatycko-afrykańskiego korytarza Wzrostu
  • spór na Morzu Południowochińskim
  • spór w Himalajach o płaskowyż Doklam

W Azji na czoło wybijają się 2 kraje: Chiny i Japonia- ze względu na potencjał ekonomiczny, siłę militarną, zasoby finansowe tradycję historyczną Oba te kraje dysponują gigantycznymi zasobami., wiedzą i możliwościami.prędzej czy później  będą starały się skupić wokół siebie  jak najwięcej sojusznikówJ

jest też cały szereg znaczących graczy. Których możemy porównać do figur szachowych

Wieże to Indie. (Które chętnie piszą o sobie „supermocarstwo, co uważamy za lekką przesadę,  ale z wielu wzgledów jest to gracz bardzo poważny) , Korea, Australia, Rosja. Lęjsze figury, porównałbym je do skoczka lub gońca to Pakistan, Iran, Wietnam. Pozostaje zresztą cały szereg innych państw, jak Turcja, czy Indonezja których postawa może się okazać, jeśli nie decydująca, to bardzo ważna.

 

Póżniej pozwolę sobie kontynuować niniejszą pracę.

Dżumę cholerą – Walczymy z korupcją likwidujemy pieniądze

 

 

Tematem ostatnich dni w Indiach jest wycofanie z obiegu banknotów 500 i 100 INR.Sprawa została opisana w naszym portalu, ale nie jest taka prosta. Teoretycznie łatwa operacja (raptem wymiana 2 banknotów) może mieć poważny wpływ na politykę, i gospodarkę Indii. Od znajomych w Delhi i Manipurze nie słyszałem o wielkim pandemonium, ale lekko nie jest. Czeęsto kilkugodzinne kolejkii przed bankomatami, z których można wypłacić maksymalnie 2000 INR dziennie  (od dzisiaj 2.500), a często nie mają one dostatecznych zapasów banknotów.Ludziom kończą się pieniadze, ruszyli do banków i poczt, potworzyły vsię więc długie kolejki.Wprowadzono nowe banknoty o nominale 2.000INR, ale s a one tej samej wielkości, co banknoty 500 INR,wiec bankomaty nie potrafią ich odróżnića do tego ju   z pojawiły się fałszywki Również turyści sygnalizowali mi,  ze mieli problemy. ,Nie ma formalnych ograniczeń dla transakcji bezgotówkowych, można używać czeków, Demand Draft czy elektronicznych transferów w bankach Widzimy klasyczny przykład, jakie konsekwenkcje mogą mieć zaniedbania z poprzednich okresów. Warto więc przyjrzeć się choć powierzchownie polityce monetarnej Indii.

 

Oficjalną przyczyną wycofania banknotów miała być walka z korupcją.To właśnie w tych banknotach skorumpowani urzędnicy przechowywali ponoć gigantyczne sumy.Oczywiście korupcja to modny temat i Indie postrzegane są jako kraj skorumpowany. Na walce z korupcją wypłynął Kejrival, symbolem AAP stała się miotła do wymiatania korupcji.. medialnym ucieleśnieniem korupcji stały się igrzyska Commonwealthu w 2010 r, gdzie budżet przekroczono 10-krotnie.korupcja w Indich ma swoje cechy, czasem nawet nie jest zbyt droga, ale szcególnie denerwuje jej „dzikość.”  Do prysłowiowej „szewskiej pasji doprowada fakt, że nawet zwykły boy w hotelu stara się coś urwać dl siebie. Np. robotnicy wykopują rów przy wjeździe do firmy. Nie mogę go sam zasypać, ale muszę zapłacić, aby w końcu to zrobili, poniważ inaczej nie wjadę do własnej firmy. Prysłowiowym w Delhi stał się widok lasów kilkunastopietrowych apartamentowców, kiedy ponoć od wielu lst nie wydano ani jednego pozwolenia na budowę.

 

Sczytem absurdu stało się pojawienie się koników na kolejch i walka z nimi. Sprzedają oni bilety po mocno zawyzonych cenach, a Ministerstwo kolei wymyśla coraz to nowe sztuczki, aby to konikowanie ograniczyć.  Na razie najprostsze rozwiązanie, czyli zwiększenie podaży biletów, aby starczyło dla wszystkich nie jest możliwe.

 

Obywatele są zapewniani, że ich pieniadze są bezpieczne.. Ale poza marchewką pojawił się i kij. Mianowicie gotówkę nsleży zadeponować w bankach i na poczcie w ograniczonym czsie i przy tym  należło bedzie się rozliczyć, skad się ją posiada, czyli pokazać zeznania podatkowe. Jeżeli ktoś nie bedzie potrafił się rozliczyć, to kara moze wynosić nawet 200%

 

Poza walką z korupcją cele mogą być inne.

 

 

 

Walka z fałszerstwami banknotów

 

Indie od długiego czasu oskarżają Pakistan o wprowadzanie do ich obiegu fałszywych banknotów, głównie 500 INR, często y pryjął.przez Nepal. Od kilku lat zresztą w Nepalu nie można było używać banknotów 500 i 1000 INR, a szczególnie 1.000. Ze qwzględu,  ze dotyczyło to tylko jednego kraju, nją. ie było zbyt dokuczliwe, zreszt a awsze znalazł się sprzedawca, który te banknoty przyjął

 

Banknoty 500 INR wydają się łatwe do podrobienia. Może jak dawne 100 zł przed denominacją. Daleko im no naszych 50 czy 100 PLN.

 

Wpływy budżetowe – Przesunięcie pieniędzy do banków i poczt spowoduje, że znacznie większa czść gospodarki zostanie sformalizoana(dziś mówi się o sektorze zorrganizowanym i niezorganizowanym) i znacznie trudniej będzie wymykc się organom skarbowym. Na dziś większość transakcji odbywa się metodą „z ręki do ręki czyli Idealny układ dla uniknięcia VATu , podatków obrotowych itd. Przejście do gospodarki zorganizowanej.zwiększy wpływy budżetowe. Choć, gdy gospodarka sformalizuje się nadmiernie może nastąpić wzrost cen, gdy podatki zaczną się nakładać.Na dziś w Indich nie używa się kas fiskalnych, jak w Polsce. Posstawowa stawka VAT to 12,5%. Czyli znacznie mniej niż u nas. Również w przypadku podatków dochodowych więcej wydatków można spisać w koszty.

Indie mają natomiast całkiem ciekawe instrumenty walki z korupcją.

Np:

  1. Można złozyć skargę, jeżeli urzędnik domagał się łapówki
  2. Można oskarżyć osobę (i czasem kończy się to wyrokiem skazującym), jeżeli jej stan posiadania nie zgadz się, czyli jest zbyt wysoki w stosunku do dochodów. Takie rozwiazanie zostało w swoim casie wyśmiane i zarucone w Polsce
  3. Banki pełnią do pewnego stopnia funkcje policyjne, choć to akurat „wypycha pieniądze poza „zorganizowany” obieg.
  4. Ograniczone jest zatrudnianie członków rodziny
  5. Sporo spraw w urzedach można załatwiać elektronicznie, kontakt z urzednikami staje się ograniczony.

 

Inną kwestią jest, na ile narzędzia walki z korupcją się wykorzystuje.Nie jest wielką filozofią stwierdzenie, że najlepszym sposobem walki z korupcją  jest usówanie okazji do niej. a dzieje się coś zupełnie odwrotnego. Typowym przykładem jest wprowadzenie obowiązku podawania na pudle nazwy producenta, co nie każdy importer sobie życzy. Ztrzeba pisać pismo do urzędu celnego i wyjaśnić. Zurzednik moźe pryjąć argumenty eksportera lub nie, całkowita uznaniowość Latami trzeba czekać na paszport. Przykłady pewnie można mnożyć.”Organizację” finansów utrudnia niedowład bankowości. Mimo szumnych akcji typu konto dla każdego” kontakt z indyjskim systemem bankowym kosztuje dużo nerwów.Pracownicy są słabi i nie nastawieni na wykonywanie zadań. Aby otworzyć konto, trzeba prygotować sztapel dokumentów. Akiedyś zapytałem w jednym z banków jakie. Młoda dziewczyna wymienia je z szybkością, że nie jestem w stanie zapisać. Ona nie frustruje się bynajmniej, że nie wykona planu zakładania nowych kont, ale się śmieje. Jest wyraźnie dumna, że w jej banku trudno założyć konto.  To tak, jakby mieć najwyższą cenę na towar i plan sprzedaży. Do tego dochodzą liczne sprawdzenia.  I szukanie niezgodności z uporem godnym lepszej sprawy.Było to ze 3 lata temu. Zakładaliśmy konto. Wynajmującym nasze mieszkanie była moja żona,, więc ja już nie mogłem założyć konta., poniewż  legitymoeałem się innym dokumentem niż żona. Nie chcieliśmy zaciągać żadnych długów, odwrotnie, chcieliśmy wpłacić jakieś pieniądze.

Można liczyć, że z czasem nastapi usprawnienie i odbiurokratyzowanie bankowości.  Prawdopodobnie załatwią to banki zagraniczne. Popularniejsze robi się płacenie przez internetW zasadzie działa to tak jak w Polsce.

 

Dziś bardzo słabo działa system płacenia kartą Można to zrobić w sklepie wielkości naszej Biedronki, ale za przysłowiowy chleb czy banany kartą się nie zapłaci Zresztą mając banknot 500 INR rano raczej nic na sniadanie się nie kupi. Chleb tostowy kosztuje 41 INR, więc sprzedawca zażąda drobnych.

 

Unieważnienie części banknotów`może oznaczać też ściągnięcie pewnych kwot pieniedzy z rynku. Teoretycznie powinno to ograniczyć inflację (mówiono o szansie na spdek cen mieszkań), którą udaje się utrzymać na razie w „zdrowych” granicach, ale na jak długo?  Trochę za bardzo prypomina to ukrytą wymianę pieniędzy.  Wadą takiej operacji jest, że można to zrobic tylko raz na bardzo długi czas.W odwodzie trzeba mieć cud gospodarczy Erkhharda. Modi radzi sobie nieźle, ale takiego odwodu nie ma.

Cała ta operacja unieważniania banknotów może mieć bardzo widoczny skutek propagandowy i mniej wyraźny, sle dalej sięgajacy ekonomiczny. Propagandowo można sprawę wygrać, znajdzie się kilka danych o ograniczeniu korupcji, znajdzie się parę informacji o „puszczeniu a skarpetkach paru czarnych charakterów i można głosić sukces. Najważniejsze będzie uniknięcie „wpadki”. Najgorsze, co mogłoby się zdarzyć, gdyby doszło do jakiejś bijatyki pod bankomatami i padły ofiary. W Indiach podobne rzeczy zdarzają się nierzadko. Wystarczy spór o miejce do parkowania, jest tłum, napięcie rośnie, sięga się po kamienie i są ofiary.Gdyby tak się stało, to w jakiś sposób zostało by to zapamiętane i “hipoteka” rządu obciążona Mniejmy nadzieję, że tak się nie stanie.

“Wymiana Pieniędzy 2016 nie poprawi turystycznego wizerunku Indii, tym bardziej, że rząd zaliczył już kilka strzałów w stopę na tym polu.Na szceęście dla Indii jest to kraj wystarczająco atrakcyjny, że możemy to potraktować jako drobny szczegół i koleją przygodę

Włodzimierz Madziar

Płace w Indiach

Panuje powszechne przekonanie, że płace w Indiach są niskie, że jest to tani kraj, ale to nie jest takie proste. Tania jaest praca niskokwalifikowana, a ponadto jest ona tak tragicznej jakości, że jej taniość staje się bardzo problematyczna.Albo trzeba ją bezustannie osobiście nadzorować, albo zatrudniać nadzór. Taki nadzór niestety pożre to co osczędzi się na pracy.

O pracownika jest trudno. Ktoś zmyślny, co poprowadzi biuro już kosztuje snacznie więcej. To już są polskie płace, a nawet wyższe (4-5 tys PLN). Absolwent collegu inżynieryjnego może mieć problem z prostym rysunkiem technicznym, nie wspominając o obliczeniach.

Dla ułatwienia proponuję przelicznik 1 PLN = 17 INR.

Jest cały szereg instytucji dobrze płacących. Największym powodzeniem cieszy się Indian Administrative Service, jak również w ogóle bardzo ceniona jest posada rządowa (jest ona z reguły połączona z mieszkaniem służbowym) Dużym atutem jest znajomość angielskiego. Mimo werbalnego promowania hindi nadal panuje zasada „z angielskim zarabia się lepiej”. Mówiąca po angielsku dziewczyna znajdzie pracę w call centre, jako stewardesa w lini lotniczej, porządnym sklepie znanej międzynarodowej marki, biurze, itd.

 

Oto kilka takich prac dających może jakiś obraz:

  • W sklepie ZARA, stanowisko menadżerskie, dziewczyna dowodzi kilkoma boyami – ok 40.000 INR
  • Call centre – ok 25.000 INR. Ale słyszałem też o call centre, gdzie przprowadza się wywiady na temat drukarek komputerowych. Za jeden wywiad płacą 1.000 INR, aw ciągu dniarekordziści przeprowadzą nawet 5 wywiadów, ale z drugiej strony mogą upłynąć całe dni bez żadnego.
  • Tak samo często jest w innych działach sprzedaży. Pensją jest jakiś % od obrotu. Czyli pracownik ponosi całe ryzyko i właściwie nic nie kosztuje.
  • Pielęgniarka po studium pielęgniarkim, odpowiednik naszego licencjatu. Ok. 14.000 INR
  • Odpowiednik naszego specjalisty w zagranicznej firmie transportowej: ok 50.000 INR
  • Dziewczyna w hotelu 5*, dowodzi działem pastry: ok 15.000 INR
  • Poniżej mamy płace oferowane przyszłym pracownikom na wyższych uczelniac (z ogłoszeń):

NIMS University (Established by Government of Rajastan)
Principal: 90.000.- INR pm
Professors: 80.000 pm
Associate professors: 75.000 pm
Assistant professors: 40.000,- pm
Tutor: 15.000,-

Inne płace w firmach:
• Senior Warehouse Executive (Minimum 4 years working experience; Should have permanent residence in Delhi/NCR; Should have worked with reputed manufacturing/trading firms; Should have experience with dispatching goods with various transport companies like TCI, Jaipur Golden etc.(this is mandatory – do not come if you have not dealt with transport companies before); Salary Bracket: Rs.10,000 – Rs.15000 per month
• Business Support Executive (Minimum 3 years working experience in similar field; Excellent Written and Verbal Communication Skills (Do not come for an interview if you are not able to write good written english. Sending error free emails to export parties, vendors and partners is the main requirement; Graduates from Delhi University are welcome; You will be required to coordinate and speak to our distributors. We also get new queries from time to time. You will be helping new distributors sign up with us.; Salary Bracket: As per experience (Bracket: Rs.8,000 – Rs.12,000)
• Senior Receptionist, Office Coordinator Cum Computer Operator; Skill Set Requirement: At least 2 years of working experience as a Receptionist/Office Coordinator(do not apply if you do not have this); Good Communication Skills (Good Written English); Excellent Skills in Microsoft Excel and Word; Salary Structure: Rs.12000 per month plus EL, CL and annual incentives
• Minimalna płaca dla robotnika w Delhi: 5000+ INR
• Ochroniarz na osiedlu mieszkaniowym: ok. 4.000 INR

Robiliśmy jakiś czas temu kalkulację dla nowozakłądanej spółki. Wtedy liczyliśmy, ale płace poszły już do góry
• Pracownik przy taśmie: 5000
• Majster: 8000
• Księgowy: 20.000,-
Jak na stosunki indyjskie dobrze płaci IT. Niemniej są to niższe płace niż na Zachodzie. Zdarzają sie wypadki, że duże consultingowe firmy indyyjskie zatrudniają swoich pracowników z Indii i następnie stosują różne sztuczki, aby trzymać ich jak najdłużej w USA lub Europie, ale nie dochodzi to do rozmiarów plagi.

Poniżej pozwalam sobie przytoczyć uwagi pewnego Indusa.

The starting CTC offered by IT giants like Infosys, TCS, Accenture, HCL etc to BTech graduates is usually between 3.25LPA to 3.75LPA.
Infy offers even MTech level candidates a measly 3.75LPA (that’s what they said when I attended their drive in 2014). These figures have not budged for at least 5 years and they show no signs of doing so. This, along with their 1-2 year bonds.
These are numbers which are, in my humble opinion, disrespectful to someone who studied for 4+ years, paying upwards of one LPA.
I considered these companies’ offers the bare minimum at one time, then I started browsing off-campus jobs. Believe it or not, some companies – no, a lot of companies – have the audacity to offer as low as 1.2 LPA.
(All figures are in INR)
Some would say government jobs pay better, but, in truth, there aren’t many IT jobs in the public sector. The government outsources dev projects, and the so-called well-paying IT jobs in PSUs are data-entry roles. (Why one would take up something like that even for good money is beyond me, but I digress.)
There are companies that pay better, but they are small in number, and usually require you to have also least 1-2 years of experience. The fact that some companies don’t look beyond IITs doesn’t help.
Part of the reason is – wait for it – population. The number of BTech grads in CS/IT per year is insane, and it’s true that most of them are probably unemployable. But this competition hurts everyone. We don’t even have a minimum wage policy. Most graduates would consider themselves lucky even landing a menial job.

All of this, I relate from my experience which I would say has been rather good. My college had a placement cell which actually managed to help over 60℅ students get oncampus placement, some even with multiple offers. Plus, living in a city like Delhi made the industry much more reachable.
Finding jobs with a comfortable pay off campus is very hard. Finding them in smaller towns is next to impossible.

Then, there’s the fact that even for measly pay, developers are made to work like horses with pathetic working hours and six-day work weeks.

It would be a fair argument that all I’ve said is mostly applicable to India, but India is generating such a huge number of software engineers that it makes saying “software engineers make lots of moolah” false.

I read some startup founder’s statement that “India is the cheapest place to start a startup.” I agree, since you can get away with paying your developers peanuts.

Z własnego doświadczenia zauważyłem, że 80 USD/dzień dla przewodnika w Delhi (angielskojęzyczny, coś tam o Delhi wie) nie wzbudza wielkiego entuzjazmu. Pewnie dało by się wydusić nieco mniej, ale trzeba się nasłuchać marudzenia.

Ogólnie z przykrością trzeba stwierdzić, że w Indiach pracownika sie nie szanuje..

W potocznej rozmowie nie używa się terminu pracownik czy robotnik, a jedynie odhumanizowane labour (praca). Mówi się np. „mam kłopoty z pracą” itd, a nie np, “brakuje mi ludzi”. Wielu przedsiębioców szuka pracowników i narzeka, że nie może ich znaleźć, ale za płacę minimalną. Kiedyś usłyszałełem posumowanie kogoś z Zachodu: „ płaćcie ludziom więcej, to sami przyjdą, nie wiem, czy ktokolwiek się do rady zastosował.

Kiedyś widziałem, jak ktos sie pokaleczył w pracy, starta skóra itd. Szef dał mu sie obmyć i kazał wracać do pracy. Apteczki nie zauważyłem. U nas przypuszczalnie odesłano by delikwenta do domu i przynajmniej powiedziano, aby się obandażował.

 

 

Biznes – Wizyta u dostawcy

Znalezienie dostawcy w Indiach wcale nie jest takie łatwe, jakby się z pozoru wydawało. Przede wszsytkim Indie nie są takim tanim krajem, jak wielu by chciało. Róznice cen są, ale nie tak wielkie, że nie zawsze zostanie margines, aby pokrywać ewentualne błędy.

Ponadto najczęściej szukamy producenta, aby ominąć łańcuch pośredników. W Europie dokładnie zdefiniowano, kto może nazywać się producentem, a kto nie., W Indiach tego nie ma. Producentem „tytułuje” się każdy, a fimy twierdzą, że ich produktami są towary przewyższjące je technologicznie o conajmniej jedną epokę. Tak jakby producent T-34 twierdził, że jego dziełem są Abramsy.. Takiego można znaleźć w internecie, gdzie jest kilka dobrych portali lub na targach.

Pierwszym egzaminem jest propozycja wizyty w fabryce. Jeżeli delikwent zaczyna kręcić, fabryka dziwnym trafem nagle okazuje się być bardzo daleko, to już powinna się zapalać czerwona lampka. Niestety mało kto wpada na pomysł, że udawanie producenta nie ma sensu, ponieważ sprawa wyjdzie. Jeżeli jestem tylko pośrednikiem, to albo nie będe w stanie odpowiedzieć na jakieś pytania, albo dojdą sprawy certfikacyjne, których nie da sie przejść bez współpracy z producentem Na koniec dochodzi marża i bardzo często mój towar nie będzie już konkurencyjny.
Reasumując szkoda czasu potencjalnego sprzedajacego i kupujacego.

Niemniej to już nie koniec. Trzeba wydrzeć ofertę. Ofertysię wydziera niemalże siłą, trzeba się przypominać , w końcu sie dostaje ,.. ale co? Można przeżyć szok.
..
Wszystko podlega negocjacji, więc pierwsza cena bywa na ogół co najmniej „kosmiczna”. Często cena producenta w Indiach jest wyższa niż detaliczna w Europie. Potencjalny dostawca prezentuje to co ma, a nie to co mniej więcej chciałby kupić odbiorca.
Pytam kiedyś producenta mebli o meble proste, ale tanie, ten pokazuje piękne sofy, ale 5 razy droższe. W zwykłym autohandlu ceny nie są podane, musi przyjść szef, ten stara się ocenić kupującego, a potem rzuca cenę. Tylko strata czasu, zanium podejdzie, to już odjeżdżamy.

Często przychodzi zapytanie z Europy, pada jakaś absurdalna cena nie warta nawet opowiedzi. Po jakimś czasie telefon, „dostawca” pyta o efekt. Na stwierdzernie, że Twoja cena jest o wiele za wysoka pada odpowiedź, że możemy negocjować, co wtedy „ Miałeś szansę, teraz życzymy Ci lepszego klienta”.

Nie możemy jednak o wszystko obwiniać Indusów. Od kosmicznych cen wcale poważniejszym nie jest szukanie towaru, który musi byc tańszy niż w Chinach. i jeszcze owo szukanie ma nic nie kosztować. Nie można twierdzić, że w Indiach nie znajdzie się tańszy dostawca niż w Chinach, ale jest to trudne.. Raz zdarzyło się, że polska firma przysłała … psychopatę, który zaczął grozić awanturą i bijatyką Trudno o większy wstyd. Nie wiem, jak się sprawa skończyła, owa polska firma zniknęła z internetu, obwieś byc może załapał się na kłopoty gdzie indziej.

Na porządną ofertę trzeba popracować, czasem należy zaproponować producentowi rozwiązania, ale można dojść do jakiegoś konsensusu. Zdecydowanie pomaga wizyta u niego, ponieważ sami zaczynamy być postrzegani jako sensowni rozmówcy.

Prezycyjnie trzeba ustalić o czym mówimy. Silny nacisk na cenę z naszej strony może skutkowac kompromisem na jakości ze strony producenta, trzeba uważać na definicje Incoterms. Szczególnie denerwuje mnie termin FOB Delhi. Takiego warunku nie ma, ponieważ dotyczy on transportu morskiego.Warto jest towar skontrolować w czasie produkcji lub przed wysyłką. Nie watrto wtedy oszzcędzać i nie ma co sie dać skusić niskimi cenami. Warto przynajmniej zobaczyć firmę partnera.. Kilka takich „oszczędności” kosztowało tych „oszczednych z pół mln EUR. „Chytry 2 razy traci

W czaie takich wizyt u dostawców parę razy spotkały nas ciekawe przygody.

Raz jade do fabryki z polską firmą. Jesteśmy jak najbardziej poważni, nikt nie szuka darmowego producenta. Znajdujemy firme, nad wejściem plakat „ Witamy WM i MT (to my dwaj). Wchodzimy do firmy, przyjmują nas w biurze. Prosimy, że chcemy na produkcję, produkcja jest na jakiejś innej ulicze, pół kilometra dalej,, OK moze być. Wprowadzaqją nas do budynku, prowaedzą do drugiego biura. Co jest? Po co tyle biur? Jedna produkcja i 2 biura?? Nie ma tez „”portretu przodka” i jest coś dziwnego, a mianowicie akt inkorporacyjny … innej firmy. Nasz rozmówca tłumaczy, że to jest tamta firma, to jest jego wujka, a ta gdzie jesteśmy to biuro kuzyna brata wujka. Oj chyba innym razem.

 

Minął rok. Umawiam sie z inną firmą. Jadę do Ghazibadu 2 godziny metrem. Dzwonię, obiecują zaraz przyjechąć. 1,5 godziny stania w 40C, potworny hałas. Prawdopodobnie dopiero sobie przypomieli, że byli tego dnia umówieni. Jakoś przeżyłem. Oglądam firmę, widać , że sprzęt mają niezły, proszę o posłanie próbek do Polski. Metal jak na złość jest ciężki, więc wysłanie takiej próbki kurierem kosztuje, więc jako kontrpropozycja pada, abym zabrał próbke ze sobą i sam to wysłał. Oj chłopaki. Jak nie chcecie się szarpnąć na wydanie paru USD na wysłanie paczuszki do Polski to chyba oddala się perspektywa biznesu.

 

Ale do trzech razy sztuka. Nagle jednemu z Polaków kiszki zagrały marsza. I to chyba conajmniej Marsza Radetzkiego. A tu nie ma toalety. Trzeba uciekać. Może z czasem zrobimy jakis biznes, w końcu rzeczy wielkie rodzą się w bólach.

Wnioski.

Eksport indyjski jest chyba z 10 razy mniejszy niz chiński. To Chiny zalewają świat swoimi produktami, a nie Indie.

 

Na pewno nie pomaga Indiom niechęć do zatrudniania cudzoziemców. Przypuszczam, że Indie jak powietrza potrzebują zachodniej kadry śreniego szczebla. Tej, która wprowadzi do indyjskich firm zachodnie standardy. Tu nie Top management jest kluczem, poniewż super managerów Indie mają dość swoich. To potrzebni są ludzie, dla któryh oczywiste jest, że należy odpowiedzieć na zapytanie i należy jasno się wyrażać, którzy nie beda czekali aż szef podejmie najmniejszą decyzję, którzy sami poszukjają rozwiązania problemu.

Wyniki wyborów w 4 stanach południowych Indii

19.V.2016 ogłoszono wyniki wyborów do zgromadzeń Stanowych Zachodniego Bengalu, Tamilnadu, Kerali i Asamu oraz terytorium związkowego: Puduherry. Najprościej mówiąc zakończyły sie one sukcesem silnych partii regionalnych.

Zachodni Bengal, Tamilnadu, Kerala, Asam, jak również Puduććeri wyróżniają się na tle Indii i mają tradycję silnych partii regionalnych (jedna z partii jako przewodniczącego miała Stalina) . Podobnie dzieje sie to w mniejszych stanach Północnego Wschodu.
Szczególnie na Północnym Wschodzie poparcie otrzymują Kongres lub partie lokalne. Małe szanse w stanch chrześciujańskich miało BJP, ze względu na ich „hinduskość”.Wyniki wyborów trudno uznać za zaycięstwo rządzącej w kraju partii BJP (Indyjska Partia Ludowa), ale odnotowała ona pene postępy szczególnie w stanach, gdzie przedtem była prawie nieobecna.
Parę rzeczy jest warte zauważenia:
1. Fala Modiego to nie tsunami. Modi jest popularny i potężny, ale okazuje się, że nie zmiata politycznych przeciwników. Dochodzi do pewnego momentu, ale pewnych rzeczy nie przejdzie, nie ma zresztą powodów wytykac mu jakiś specjalnych błędów.. To samo widać w polityce zagranicznej.
2. Hinduski nie oznacza hindi. Ostre (wręcz demonstracyjnie promowanie języka hindi czy odwoływanie się do hinduskiej tradycji być może zwiększyło niedco popularność BJP, ale nie zapewniło zwycięstw tej partii.
3. Chyba bardzo słusznie Pan Krzysztof zauważył, że problemy ma nadal Kongres. Przeglądajac internet odnoszę wrażenie, że zbiera mase głosów krytycznych i nadal nie jest w stanie wypracować czegos pozytywnego. Ewidentnie nie może przestać być partią jednej rodziny.
4. Są to duże stany posiadające wielu posłów w parlamencie ogólnokrajowym,, o dużym potencjale ekonomicznym w przyszłości będą bardzo ważne w wyborach ogólnokrajowych i na pewno ważna jest obserwacja nastrojów w nich.
5. Jeżeli sytuacja ekonomiczna Indii nie będzie sie polepszała, to na południu BJP będzie tracił., jeżeli się polepszy, co jest bardzo mozliwe, to wszystko moze się sta. Chętnych do konsumpcji i podziału sukcesu jest zawsze wielu.
6. Stany południowe mają znacnie mniejszy przyrost naturalny niż Indie północne, co spowoduje, że nawetjuż przy stabilnej gospodarce wyraźnie będzie odczuwalny wzrost poziomu życia. BJP z pewnością będzie chciało to zdyskontować.

Biznes w Indiach – nasze wyobrażenia

Gateway_of_India_+_Taj mahal_Palace_1

Indie to kraj działający na wyobraźnię.. Każdy słyszał o Kamasutrze, świetych krowach, wielu widziało brud, nieporządek, żebraków, poobijane riksze czy ciężarówki marki Tata. Stąd szybko rodzi się przekonanie, że Indie są krajem tanim a nawet zacofanym technologicznie.

Nic bardziej mylnego.

Kilkakrotnie spotykałem sie kiedy firma mówiła : „mamy super maszyny z Niemiec, nikt tutaj takich nie ma, ponieważ nasz dostawca nie sprzedawał podobnych do Indii, więc nikt i nie bedzie w stanie zrobic produktu podobnego do naszego, będziemy na tym ryku jedyni. Tymczasem okazuje się, że Indusi mają maszyny wcale nie gorsze, jeśli nawet to nie niemieckie czy japońskie, to mogą być chińskie, wcale nie są gorsze, a często znacznie tańsze. Trudno więc być konkurencyjnym.

Jeżeli chcemy się przebić z towarem na tym rynku, to musi być naprawdę dobry i konkurencyjny cenowo. Jeżeli potrzebna jest jakość, Indusi zaopatrzą się w bardzo nowoczesne urządzenia, a jeśli będzie to opłacalne pozwolą sobie na ustępstwo na jakości, bądź zwiększą nakład pracy.

Mylący jest też przysłowiowy miliard potencjalnych klientów. Niestety siła nabywcza tego miliarda jest jednak ograniczona. Do tego musimy dodać różne praktyki i pomysły antyimportowe i nagle okazuje się, że wiele towarów, szczególnie konsumpcyjnych sprzedaje się w Indiach mniej niż w Europie. Niektóre ku naszemu słupieniu nie wzbudzają nawet zainteresowania.

Czasami zaskakuje nas polityka wielkich producentów w Indiach. Okazuje się, że nie są zainteresowani, nie mają odpowiednich certyfikatów, albo nawet nie fatygują sie poinformować nas, czy sprzedają w Indiach i ograniczają się do ustnej zgody drugorzędnego pracownika na nasze działania na tutejszym rynku. Trochę to niesympatyczne, bo jaki by ten rynek nie był, to napewno wart jest chociaż zainteresowania.

Kolejny pomysł to wejście na rynek. „Wprowadździe nas na rynek, a my damy wam prowizję od sprzedaży. W domyśle „o tą prowizję podniesiemy cenę”. Czyli wejście na rynek za darmo. Wtedy opowiadam „a ile miloinów przeznaczycie na Waszą promocję na rynku.?. Tą prawdę trzeba sobie uświadomić – na żaden rynek za darmo się nie wchodzi a chytry dwa razy traci.

Znany jest mi przypadek, kiedy firma postanowiła otworzyć produkcje owoców morza. Dobry pomysł. Niestety pożałowali paru setek EUR na sprawdzenie, co robi na miejscu ich indyjski partner. Ponoć „wtopili” 120.000 EUR. Inni wpłacili 50.000 USD zaliczki. Zaproponowali 10% za odzyskanie tej sumy. Jakoś dziwnie nie zauważyli, że najpierw potencjalnemu windykatorowi płąci się zqliczkę, a i tak nie ma pewności powodzenia. Nie przypuszcxzam, aby swoje pieniądze kiedykolwiek ujrzeli.

Jak wyżej wspomieliśmy, aby mieć szansę na sukces w Indiach należy być. I to chyba przeraża najbardziej. Szczególnie zatrważający jest przejazd w Bombaju z lotniska przed dzielnice slumsów. Do tego, jak ktoś sprawdzi w internecie, ile kosztuje wynajęcie biura i mieszkania w lepszych dzielnicach, doda do tego pensje pracownika z Europy, to faktycznie wychodzą gigantyczne koszty. Na szczęście nie jest tak źle. Przede wszystkim trzeba dobrać włąświą osobę. W Indiach potrzeba konkwistadora, a nie człowieka korporacji. Warunki mogąbyc nie łatwe, ale da się przeżyć. Oprócz drogich dzielnic są też całkiem sympatyczne, a znacznie bardziej dostępne cenowo. Wtedy koszty nie są już tak pożerające i można np. w Delhi utrzymac biuro za rozsądne pieniądze Najważniejsze, to tak rozegrać sprawę, aby nie robić nadmiernych kosztów, kiedy firma nie przynosi jeszcze dochodów..

Indie a amerykański rynek prawniczy

Na temat indyjskich usług BPO napisano już wiele. Księgowość, informatyka, prace projektowe, itd. Możliwości jest jednak o wiele więcej, co ciekawe być może możemy naśladować Indusów i czasami wchodzić na pola, na których działają.

Wiemy, że USA są krajem prawników i być może tam też jest kawałek tortu do uszczknięcia. Na tutejszy rynek z zainteresowaniem patrzą firmy indyjskie. firmy prawnicze, które mogą zarobić nawet ok 10 mld USD poprzez czerpanie z $25bn. amerykańskiego businessu prawniczego.

Indyjski przemysł LPO może celować w dwa duże segmenty amerykańskiego sektora prawniczego: średniej-wielkości prywatne firmy prawnicze i korporacje Stanów Zjednoczonych.
Badania Crisil sugerują, że Indyjskie firmy muszą najpierw zdobyć średniej-wielkości lub ogromne firmy prawnicze Stanów Zjednoczonych a potem dopiero pozyskać korporacje.

Jeśli Indyjskie LPO przejmie ten segment, firmy prawnicze w Indiach musiałyby zatrudnić 33 000 prawników

Niektóre LPO, działające już w Indiach, to międzynarodowe firmy jak Lexadigm, Intellevate and NewGalaxy oraz departamenty prawnicze firm jak GE, Cisco, Oracle, Dupont czy Citibank

Czasem schemat działania jest bardzo prosty a sprawa zaczyna się kuriozalnie odpoprawnej angielszczyzny. Mianowicie w USAprawnik sporządza draft kontraktu, a następnie sekretarka w Indiach „tłumaczy go na angielski”Miałem kiedyś do czynienia z czymś takim.Kontrakt na budowe statku w Europie miał ok 8 str.Podobny kontrakt na budowę jachtu dla amerykańskiego klienta liczył ponad50 stron. Sama klauzuja siły wyższej zajęła ponad stronę. Czasami odnosiłem wrażenie, że autorom płaci się od słowa.

Natomiast, Crisil stwierdził, że Indyjskie LPO będzie potrzebowało ogromnych inwestycji marketingowych aby zwiększyć swój udział w Stanach. Aby móc rywalizować z firmami amerykańskimi, indyjskie LPO będzie musiało dostosować swoje usługi do potrzeb swoich pracowników począwszy od pracowników z niższych stanowisk do dyrekcji.
Crisil podaje kilka negatywnych czynników, które mogą stanowić barierę dla rozwoju pomimo ogromnego potencjału. Tymi barierami są: ochrona danych i jakość usług i brak wykwalifikowanych pracowników do pracy w kancelarii prawniczej.
Raport podaje, że firmy amerykańskie już inwestują ogromne pieniądze w wykwalifikowaniu swoich pracowników i mogą nie zezwolić na wysyłanie zagranice swoich prawników.

Gdzie tu szansa dla Polaków? To co pisałemo owej indyjskiej „tłumaczce, to może zrobic też Polka.

Nie mamy niestety tak dobrych kontaktów, jak w korporacujnym świecie USA. Chyba nie najlepiej jest z angieleskim wśród polskich prawników.

Ale nie jest beznadziejnie.
Poziom angielskiego w Polsce wyraźnie sie podnosi, coraz więcej naszych prawników posługuje sie tym językiem. Ponadto Polacy często wykraczają pozajęzyk angielski i zdecydowanie górują nad Indusami w znajomości języków europejskich.

Polskie studia prawnicze wydają sie bardziej ogólne i powinniśmy lepiej sobie radzić w środowisku zróżnicowanym, szczególnie na styku różnych systemów prawnych. Windiach bowiem nie ma w programie studiów prawa rzymskiego, jest tomoże moje subiektywne wrażenie, alePolak wydaje siębyć znacznie lepiej wyposarzony w podstawowe narzędzia, to tak jakby jako lekarz był znacznie lepszy z anatomii.

Amerykańskie firmy prawnicze działają tez w Europie i Polsce, co da w przyszłości Polakom szansę,że dadzą siepoznać.

Gdzie jest największe niebezpieczeństwo? To będzie zamkniecie zawodów prawniczych i ich odsunięcie sie od rynku. Albo nauczymy się działaćw świeciemkonkurencyjnym, albo niwiele zwojujemy.